Een microchip is ongeveer zo klein als een rijstkorrel en wordt bij het
dier tussen de schouderbladen onder de huid ingebracht. Deze microchip
heeft een uniek nummer dat aan uw huisdier gekoppeld wordt en is
gemakkelijk af te lezen met een chipreader. Elke instantie die met
dieren te maken heeft is in het bezit van een dergelijk afleesapparaat.
Het nummer is een koppeling naar u en uw persoonlijke contactgegevens
die zijn opgeslagen in een centrale database.
14 jarige lapjespoes door chip aan de dood ontsnapt
Jane,
een prachtige lapjeskat, kwam op 14-jarige leeftijd in het asiel
terecht omdat haar baasje overleed. Ze werd geplaatst bij een gezin in
Middelburg. Helaas ontsnapte ze en werd ze drie weken lang vermist. De
poes werd als vermist opgegeven bij Amivedi en er werden overal posters
opgehangen. Achteraf bleek dat Jane had rondgezworven in een
aangrenzende wijk. Uiteindelijk is ze door iemand naar de dierenarts
gebracht, omdat ze duidelijk niet in orde was. Haar kopje stond scheef
en ze liep te zwabberen. De dierenarts wilde Jane laten inslapen, omdat
ze zag dat het om een oude poes ging en ze dacht aan een
hersenbloeding. Eerst werd nog wel even gecontroleerd of deze oude poes
gechipt was en jawel, bingo! Jane werd aan een infuus gelegd en ze
knapte heel snel weer op. Er was geen sprake van een hersenbloeding, ze
was alleen helemaal uitgeput en uitgedroogd. Dankzij de chip kwam Jane
weer thuis terug bij de gelukkige eigenaren en kon worden voorkomen dat
zij moest inslapen.
Maine Coon maakt een flinke reis
Een Maine Coon poes uit Rotterdam-Oosterflank werd vorig jaar vermist.
De eigenaar heeft zes weken lang niks gezien of gehoord, maar kreeg na
die tijd toch nog bericht dat de poes teruggevonden was. De gechipte
poes was in Rijswijk opgedoken, ruim twintig kilometer van haar
woonplaats. De poes was broodmager en zat onder de klitten, dus ze was
hoogstwaarschijnlijk niet gestolen, maar op eigen houtje in Rijswijk
terecht gekomen!
Tiesje na 9 weken alleen in natuurgebied weer thuis
Nadat een kennis de poortdeur had open laten staan gingen de twee
Jack Russels van de familie Mulders in Oss ongemerkt de straat op.
Gelukkig meldde na tweeënhalve angstige uren één van de honden zich
weer, maar Jack Russel Tiesje was en bleef spoorloos. Totdat bijna 9
weken later de hond werd opgemerkt bij de Geffens Plassen. De
dierenambulance werd ingeschakeld die zich over de sterk vermagerde
hond ontfermde. Dankzij zijn chip was de eigenaresse van Tiesje gauw
achterhaald en kon de gelukkige familie de hond weer in de armen
sluiten.
Sjef gaat eventjes als Lola door het leven
Sjef en zijn neefje Gompie zijn als kleine katjes bij ons gekomen,
maar onze jongens werden spoedig groot. Tegelijkertijd met de
inentingen hebben we ze ook laten chippen. Best een uitgave, maar onze
vorige kat Kato is voor de deur doodgereden. We hebben haar dus
gevonden, maar we moeten er niet aan denken dat het ergens anders
gebeurd was, dan hadden we haar vast niet meer gezien.
Als eigenaardigheid hebben onze katertjes de gewoonte om mee te
lopen als we met onze honden gaan wandelen. Dat is gezellig, maar niet
altijd handig. Op een dinsdagochtend brachten we op de fiets onze
honden naar de dagopvang in het dierenpension in de buurt, het regende.
Waarschijnlijk was katertje Sjef mee naar buiten gegaan, en achter ons
aangerend. Dit hebben we niet gemerkt, maar vanaf die tijd zagen we
Sjef niet meer. Op woensdag hebben we in de buurt gevraagd of mensen
even in hun schuurtje wilden kijken, misschien was Sjef opgesloten...
Maar op donderdag nog geen Sjef. Daarom hadden we ook telefonisch de
vermissing doorgegeven bij de dierenambulance Groningen, de dierenarts
in ons dorp, en de dierenasiels in Beilen en Zuidwolde. De
dierenambulance attendeerde ons op de website van Amivedi, ook daar
hebben we de vermissing opgegeven.
Vrijdag hebben we overal in het dorp posters opgehangen. We hadden
alle praktische handelingen gedaan en bleven telkens weer roepen en met
het voerbakje rammelen. Intussen was onze andere kat, Gompie, ook
helemaal van slag. Hij ging geen tien centimeter meer bij mij
vandaan... zielig! Zaterdagmiddag werden we gebeld door een echtpaar
uit Hoogezand en wij wonen in Paterswolde, dat is dus een afstand van
ongeveer 24 km! Sjef was terecht.
Hun verhaal: donderdagavond was een katje aan komen lopen bij de
buren. Die hadden het katje eten gegeven en binnen gelaten, maar dit
was geen succes vanwege problemen met hun eigen kat.
Deze vinders hebben naar hun buren gebeld: “We hebben hier een
katje en die lijkt op die van jullie”. “Maar onze kat is thuis”, was
het antwoord. Ze zijn toch gaan kijken en waren meteen gek van het
jonge katje. Deze mensen hebben het gevonden katje meegenomen. Ze
dachten dat het een vrouwtje was en noemden haar Lola! Lola was moe en
sliep en at veel. Al snel sliep “Lola” ook in de mand bij hun eigen
kat, zoals op de foto te zien is. Op zaterdag bedachten ze dat het toch
wel een aanhankelijk katje was en belden naar de dierenambulance. Die
kwam in de loop van de dag langs en lazen de code van de chip! De
mensen hadden de keus: Lola meegeven en dan zou de dierenambulance de
afhandeling regelen, of zelf bellen met het meldpunt en zo de gegevens
achterhalen. Deze mensen kozen voor het laatste.
Het telefoontje was fantastisch, leuk was het om andere mensen
enthousiast te horen vertellen. Erg grappig was het feit dat Lola geen
vrouwtje was maar een mannetje dat Sjef heet. We zijn Sjef meteen gaan
ophalen. Later in de week hebben we nog een appeltaart gebracht, dat is
het leuke van persoonlijk contact.
Dus bij ons heeft de uitgave voor het plaatsen van een chip zijn
geld dubbel en dwars terugverdiend, want we hadden zelf nooit zo ver
van huis lopen zoeken. Ook is ons opgevallen hoeveel katten op je eigen
kat lijken, dus ook dan brengt een chip duidelijkheid. Het plaatsen van
een chip bij katten raad ik dus ook iedereen aan!
Bron: www.chipjedier.nl
Wij helpen u graag met de zorg voor uw huisdier!
