Gepost door Maico Boumans op zaterdag, 10 december 2011 in Patiënt van de maand

December: Jessie, op zoek naar een grasaar in een hooiberg

Zoeken naar een grasaar in een hooiberg

U leest het niet verkeerd, het spreekwoord wil ik namelijk vanaf nu veranderen. Grasaren zijn de gemeenste dingen ooit. Ze gaan tussen de tenen van je hond de huid in, zorgen voor heel veel irritatie en kruipen dan verder naar boven. Ze kunnen maar één kant op: verder. Het is vervolgens een hele klus voor je dierenarts om deze te vinden en eruit te halen.

Er is in onze praktijk elke zomer wel een Cocker Spaniel die een grasaar in zijn gehoorgang heeft en dat we deze er net op tijd uithalen voordat deze door het trommelvlies heen gaat. Of dit jaar die Labrador pup: de eigenaar zag de grasaar zó in de neus verdwijnen. Ik zag de grasaar niet meer, maar heb de hond meteen naar de specialist doorgestuurd, die de grasaar vervolgens heel diep uit de neusgang heeft gehaald. Ook net op tijd, voordat de grasaar via het zeefbeen naar de hersenen zou gaan. Bij een andere hond heb ik de grasaar tussen de tenen pas bij het derde onderzoek gevonden.Grasaren kruipen dus overal waar ze eigenlijk niet gaan kunnen; lees het bijzondere verhaal van Jessie.

Jessie is een enthousiaste Golden Retriever teef van 9 jaar jong en nog altijd heel vitaal. Opeens was ze erg ziek, wilde niet eten en kwijlde. Bij het onderzoek vond ik hoge koorts, een verdikte rechter onderkaak en een dikte rechts onder de tong en een bult onder de kaak. In eerste instantie dacht ik aan een kieswortelabces, maar röntgenfoto’s van de onderkaak lieten dat niet zien. Ik was vervolgens heel erg bang voor iets kwaadaardigs, maar gelukkig bleek uit de biopten dat het een ontsteking was. De dikte slonk vervolgens na een lange antibioticum kuur. De koorts zakte en Jessie voelde zich weer fit. Probleem over, maar oorzaak onbekend. Twee maanden later had ze echter weer koorts en een dikte, maar nu midden onder haar kin. Dat is vreemd? De specialist heeft van het gebied een echo gemaakt en zag gasbelletjes in het abces! Er moest dus sprake zijn van plantaardig materiaal. Zou er dan een stuk hout of een grasaar ingekropen zijn?

Het abces hebben we operatief geopend en gespoeld, maar helaas kwam er verder niets uit te voorschijn. Tussen de tong en het abces in, voelde ik echter nog een dikte. En wat bleek: onder de tong, dit keer links, zat een heel klein wondje. Dat bleek een kanaaltje te zijn, die naar de dikte leidde. En ja, hoor, eindelijk gaf de boosdoener zich prijs: je raadt het al, een grasaar! Die had in de tussentijd dus een behoorlijk lange weg afgelegd. Het abces heb ik een paar dagen open gehouden met een drain; en met antibiotica daalde de koorts snel. Het proces is voorspoedig genezen en Jessie is weer helemaal de blije hond.