Februari: kater Prins Kees

Kater Kees (voluit: “Prins Kees”), bijna 16 jaar oud, wordt bij ons binnen gebracht. Zijn baasjes zijn op vakantie, ver weg van huis. Gelukkig heeft de oppas gemerkt dat Kees de laatste dagen steeds slomer wordt en slecht eet. De oppas wist ons wel te vertellen dat Prins Kees elk jaar een aantal dagen mee op vakantie mag, waarbij hij soms teken oploopt.

Bij ons lag Kees als een zielig hoopje op de behandeltafel. Wat ons opviel was dat zijn slijmvliezen erg wit waren, in plaats van roze zoals het hoort. Zijn hartje ging tekeer en hij was erg koud, nog maar 37 graden (normaal 38-39 graden).

Om verder uit te zoeken waarom de slijmvliezen zo bleek waren hebben wij onderzoek gedaan naar het aantal rode bloedcellen in zijn bloed (de hematocriet) en naar zijn lever- en nierwaarden.De hematocriet was erg laag: 14%  (normaal is het bij een kat 30-40 %): er was dus sprake van een ernstig tekort aan rode bloedcellen: bloedarmoede.  De toestand van Kees was  erg kritiek.

Bloedarmoede heeft verschillende oorzaken, waarbij bloedingen op dit moment minder waarschijnlijk waren. Wij moesten gaan uitzoeken waar de klachten door veroorzaakt konden worden:

1. Kees maakte geen rode bloedcellen meer aan door een ziekte van het beenmerg of door een andere langdurige ziekte. 
2. De rode bloedcellen werden door zijn eigen lichaam of door een ziekte afgebroken.

Intussen hadden we contact gehad met zijn ongeruste baasjes in het buitenland. Samen besloten we alles op alles te zetten om Kees weer te laten opknappen.

Op de uitslagen van verdere bloedonderzoeken moesten we een dag wachten. Daar konden wij niet op wachten, waardoor wij zijn begonnen met te behandelen: om ervoor te zorgen dat zijn rode bloedcellen niet door zijn eigen lichaam werden afgebroken hebben wij hem prednisolon gegeven; om een eventuele bloedparasiet aan te pakken kreeg hij antibioticum. Verder kreeg Kees een infuus in zijn pootje en lag hij Prinsheerlijk helemaal ingepakt op een warmtematje en tussen de kruikjes. Ook kreeg hij van ons voeding via een spuit, want zelf eten, daar voelde hij zich te beroerd voor.

Uit de bloeduitslagen bleek dat Kees een auto-immuunziekte had: zijn lichaam brak de rode bloedcellen af.  We hebben hiervoor geen achterliggende oorzaak kunnen vinden.  Met de antibiotica  zijn we gestopt omdat er geen parasiet in zijn lichaam zat.

Gelukkig begon Kees al snel te reageren op de therapie met prednisolon. In de eerste dagen steeg  het aantal rode bloedcellen in zijn bloed gestaag, hij begon zelf te eten en hield zijn lichaamstemperatuur zelf op peil. Daarnaast kreeg hij zijn oude gedrag weer terug: flink blazen naar de dierenarts (van zijn baasjes, waarmee we iedere dag even belden, hoorden wij dat hij dit altijd deed).

Na een week in de opname bij ons was hij zover opgeknapt dat hij naar huis mocht. Gelukkig waren zijn baasjes ook weer thuis. Die waren erg blij om Kees te zien.

De behandeling duurde wel een aantal maanden: de prednisolon kon maar langzaam afgebouwd worden en het aantal rode bloedcellen in zijn lichaam moest nauwkeurig in de gaten worden gehouden.

Prins Kees is eerst wekelijks op controle geweest en daarna konden de controles met steeds langere tussenpozen worden gedaan. Aan zijn gedrag merken zijn baasjes dat hij zich steeds beter voelt: hij is weer aangekomen, eet goed en hij is weer lekker actief. Ook wij merken dat het steeds beter gaat met prins Kees: de bloedafnames worden steeds moeilijker: hij laat niet zo maar met zich sollen!

Inmiddels krijgt Prins Kees geen medicijnen meer. Zijn bloedwaardes zijn goed, maar hij moet nog wel af en toe op controle komen.

Aline Rodts & Wendy Workel
DierenDokters Voorburg