DDlogo 2016
contact dierenkliniek
dierenwebshop
  • Start

blog dog

Pootamputatie bij de hond

Pootamputatie bij de hond

Pootamputatie; ja of nee? Dat is een lastige keuze waar u als hondeneigenaar voor kan komen te staan of misschien op dit moment zelfs voor staat. Hoewel de keuze lastig is, voorop gesteld kan worden dat honden met een geamputeerde poot een prima leven kunnen hebben....

Redenen voor pootamputatie

Uw dierenarts kan u een pootamputatie adviseren om een aantal redenen:

  • De poot bevat een kwaadaardige tumor die niet te verwijderen is.
  • De poot bevat een kwaadaardige tumor met grote kans op uitzaaiing naar de rest van het lichaam.
  • De poot is, bijv. door een ongeval, dusdanig beschadigd dat de kans op herstel met chirurgie niet of nauwelijks aanwezig is.
  • De poot is, bijv. door een ongeval, verlamd geraakt de poot raakt beschadigd door het over de grond slepen.

Heeft mijn hond wel een waardig leven na pootamputatie?

Wij kunnen dit alleen maar met een volmondig JA beantwoorden. Honden met een geamputeerde ledemaat kunnen een heel prima en vrolijk leven leiden, waarbij ze eigenlijk bijna alles kunnen wat ze vóór de amputatie ook konden. Na amputatie plaatst de hond de gezonde poot meer onder het lijf en is binnen een dag aangepast aan de nieuwe situatie. Voorwaarde voor succes is wel, dat van te voren de juiste afwegingen gemaakt zijn.

Overwegingen bij een pootamputatie

Pootamputatie als alternatief voor chirurgie
Over het algemeen kunnen we stellen dat pootamputatie niet gezien moet worden als goedkoop alternatief voor chirurgie. Slechts wanneer de kansen op herstel minimaal zijn, gecombineerd met hoge kosten voor de chirurgie is dit een overweging. Overleg daarvoor samen met uw dierenarts.

Pootamputatie bij een kwaadaardigetumor
Bij amputatie i.v.m. een kwaadaardige tumor dient van te voren altijd een röntgenfoto van de longen en/of echo van de buik gemaakt te worden (afhankelijk van het type tumor). Wanneer dat niet gedaan wordt, kan de amputatie op een teleurstelling uitdraaien. De kans bestaat namelijk dat de tumor al uitgezaaid is. In dat geval is amputatie van de poot een slechte optie omdat de levensverwachting van de hond slecht is.

Pootamputatie i.c.m. andere locomotieproblemen
Na pootamputatie wordt de gezonde poot natuurlijk meer belast dan daarvoor. Belangrijk is daarom dat we zeker weten dat de andere poot dat gewicht ook kan dragen. Bij honden met heupdysplasie en/of rugproblemen kan die belasting te groot zijn. Indien de status van de heupen en/of rug dus nog niet bekend zijn, is het aan te raden dit alsnog te onderzoeken m.b.v. röntgenfoto's. Bij ernstige locomotieproblemen kan aanvullend een hondenrolstoel nog een oplossing zijn.

Pootamputatie bij een oudere hond
Ook een pootamputatie bij een oudere hond kan zonder relatief veel problemen uitgevoerd worden. Voorwaarde is wel dat deze hond verder gezond is. Ouderdomskwalen als suikerziekte, nierfalen, hart- en longproblemen etc. kunnen de beslissing tot amputatie lastiger maken. Het beste is om daarvoor een afweging samen met uw dierenarts te maken.

Overgewicht
Een hond met veel overgewicht sleept al extra gewicht met zich mee en/of heeft mogelijk al moeite met voortbewegen. Indien de tijd er is (en die is er niet bij een kwaadaardige tumor) is het verstandig de hond eerst wat af te laten vallen. Bij honden met (ernstig) overgewicht kan na amputatie een hondenrolstoel overwogen worden.

Voor of achterpoot, maakt het verschil?

In principe kunnen honden even gemakkelijk een voor- of een achterpoot missen. Het is wel zo dat 60% van het gewicht van een hond op de voorpoten rust. Na amputatie van een voorpoot zal de gezonde voorpoot dus relatief meer belast worden in vergelijking met een achterpoot.

Wat bij amputatie van 2 poten?

Zelfs bij amputatie van 2 voor- of achterpoten bestaat er een redmiddel waar honden zich uitstekend mee kunnen redden: een hondenrolstoel! Bekijk onderstaand filmpje maar eens en u kunt niet anders concluderen dat deze hond het prima naar zijn zin heeft.

Belangrijk; reacties uit de omgeving!

Een belangrijk iets waar u zich op moet voorbereiden, voordat u tot pootamputatie besluit, zijn de reacties van mensen uit uw omgeving. Houd u er rekening mee dat mensen nog wel eens enigszins ongenuanceerd kunnen reageren met opmerkingen als: "Ach, dat doe je een hond toch niet aan", "Kom op, het is maar een hond hè!

Misschien staat u sterk in uw schoenen en kunnen dat soort reacties u niets schelen. Toch is het goed om hier op voorbereid te zijn. Of misschien vind u dit zelf ook. In dat geval hopen wij met de filmpjes op deze pagina's te kunnen laten zien dat een hond met missende ledematen wel degelijk een vrolijk leven tegemoet kunnen zien ...

Ervaringen uitwisselen?

Op Google hebben wij een community gestart genaamd Handy-Chaps. Daar kunnen mensen die voor de keuze staan of een gehandicapt huisdier bezitten ervaringen uitwisselen.

 

Met de hond in de auto

Met de hond in de auto

Ga je regelmatig met je hond in de auto op pad of neem je de hond mee op (auto)vakantie? In dit artikel geven we je zo veel mogelijk tips en tools om dit veilig te doen en een autotrip zo comfortabel mogelijk te laten zijn.

Veiligheid

Om maar met het belangrijkste te beginnen; de veiligheid. De meeste honden worden nog steeds los in de auto vervoerd. Dit kan echter nogal tot gevaarlijke situaties leiden;

  • Bij plotseling remmen of een botsing verandert je hond in een zwaar projectiel dat met hoge snelheid naar voren schiet.
  • Jouw hond kan voor ongewenste afleiding zorgen. Bijvoorbeeld door naar voren te komen, door de auto te gaan klimmen.
  • Bij onachtzaamheid tijdens het openen van de portieren kan je hond zo de weg op schieten.

Het beste voor de veiligheid van jouw hond, jezelf en jouw medepassagiers is dan ook om je hond vast te zetten.

Achterbank
Zit jouw hond op de achterbank, dan zet je hem het beste vast met een speciale hondengordel, een reismand of een kleine kennel. Zet een reismand of kleine kennel dwars op de rijrichting en vastgegespt tegen de rugleuning. In onze webshop vind je een aantal kwaliteitsartikelen die voldoen aan de de hoogste veiligheidseisen;

 

Kurgo auto zipline 4  kurgo backseat barier hond beschermdeken achterbank khaki 2  kurgo skybox booster seat hond mand auto oranje  kurgo tru fit smart harness hond tuig zwart auto 

 

Bagageruimte
Vervoer je jouw hond liever in de bagageruimte van de auto , dan is absoluut een speciale autokennel de veiligste optie. Ook een reiskennel van goede kwaliteit is een optie, maar zet deze dan tegen liefst dwars tegen de achterkant van de rugleuning vast. Kies je ervoor om je hond los in de bagageruimte te vervoeren, gebruik dan een autorek om te voorkomen dat de hond bij een aanrijding door de auto naar voren schiet.

autorek k9k

Wetgeving

In Duitsland ben je verplicht om je huisdier en dus ook je hond vast te zetten tijdens het rijden, dat betekent dus op zijn minst een autogordel! In overige landen zoals Nederland, België en Frankrijk is niet expliciet genoemd dat je jouw hond vast moet zetten in de auto, maar wordt wel heel algemeen gesteld dat je beboet kan worden wanneer je door onveilige situaties van inzittenden en lading je taak als bestuurder niet naar behoren kunt uitvoeren.

Klimaat en temperatuur

Niet iedereen heeft een goed werkende airconditioning in de auto. In dat geval kan het klimaat, zeker op een warme dag en bij langere ritten, nogal benauwend worden. Dit is niet alleen oncomfortabel voor de hond, maar ook gevaarlijk voor de rijprestaties. Stop dan regelmatig om een frisse neus te pakken en laat dan ook de hond even uit de auto.
Wil je jouw hond extra verkoeling geven tijdens de reis? Dan kan dat met een speciale koeldeken of speciale halsbanden met verkoelende gel erin.

In de auto laten

Het kan niet vaak genoeg gezegd; Laat een hond op een warme dag, zelfs niet even, alleen in de auto. Zelfs bij een buitentemperatuur van 20 graden, kan de temperatuur van een auto in de zon al gauw oplopen tot 40-50 graden! Een levensbedreigende oververhitting ligt dan ook snel op de loer. Helaas zie je hier elk jaar weer vervelende berichten van in de media.

Wennen aan autorijden

Heb je een jonge hond? Wen hem dan al snel aan autorijden. Begin met kleine stukjes autorijden (met een medepassagier!) en voer langzaam de lengte van de ritjes op. Beloon voor goed gedrag (wat lekkers of spelen na de rit).

Wagenziekte

Ook honden kunnen last hebben van wagenziekte. Verschijnselen zijn braken en speekselen. Een raampje een klein stukje (!) openen voor wat frisse lucht kan wat helpen. Geef in ieder geval geen eten direct voor de autorit. Heeft jouw hond last van wagenziekte, vraag dan aan je dierenarts om wagenziektetabletjes voor de hond.

Stress

Is jouw hond heel erg gestresst tijdens het autorijden, dan zou je de Adaptil spray of Adaptil tabletten eens kunnen proberen, niet elke hond reageert hier voldoende op , maar het is de moeite van het proberen waard.

Voor het eerst op vakantie met de auto

Rijd je normaal alleen maar korte stukjes en heb je een vakantie gepland waarbij jouw hond meerdere uren in de auto moet zitten? Dan is het verstandig om eerst eens een langere trip van een uur, anderhalf uur te proberen. Zo kan je zien hoe jouw hond reageert en kom je er achter of jouw hond misschien last heeft van wagenziekte. Niets is namelijk zo vervelend dat je daar na een paar uur op reis pas achter komt.

Handig om mee te nemen

Maak je een wat langere autotrip, dan is het goed om aan een paar zaken te denken om mee te nemen. Houd er ook rekening mee dat je met pech onderweg kunt komen te staan;

  • Drinkbak en water
  • Handdoek
  • Extra riem/lijn
  • Wat voer/beloningssnacks
  • Poepzakjes
  • Foto van je huisdier (igv vermissing)

In- en uitstappen

Oudere honden of honden met artrose stappen niet meer zo soepel in en uit de auto. Gelukkig bestaan hier verschillende hondenloopplanken voor om ze daarmee te helpen. Handig voor de grotere hond en wanneer u zelf de hond niet meer zo gemakkelijk in de auto tilt.

dogstep loopplank auto hond 6

Bescherming van het autointerieur

Heb je net een nieuwe auto of bijvoorbeeld een leaseauto en wil je het interieur van jouw auto beschermen, dan bestaan daar ook mooie oplossingen voor. Met de Kurgo Wander Hammock, bescherm je de achterbank én de achterkant  van de voorstoelen op een uitstekende manier. Met de Kurgo Cargo Cape, bescherm je de gehele bagageruimte tegen vuil en hondenharen én de bumper tegen krassen.

kurgo wander hammock hond bescherm deken auto khaki

Naar het buitenland

Wanneer je met je hond naar het buitenland gaat (met of zonder auto), dan is het goed om rekening te houden met de verplichtingen per land. In ieder geval verplicht zijn een geldige rabiësvaccinatie, een dierenpaspoort en je hond moet gechipt zijn. Meer hierover lees je in hier artikel Reizen met dieren.

Wij wensen je veel en veilig reisplezier met je hond!

De eerste dagen alleen

De eerste dagen alleen

Stel jezelf eens als klein puppy voor: Je wordt weggehaald van de plek waar je lekker met je broertjes en je zusjes aan het ravotten bent en je moeder altijd op piepafstand van je vandaan is. Je gaat een kamer in waar onbekende mensen je gaan roepen en aaien en knuffelen en dat ken je wel een beetje, maar dan ineens tillen ze je op en ga je mee in een auto.

Dat kan spannend zijn, je kan je wat ziek gaan voelen maar het stopt ook wel weer. Je gaat vervolgens mee in een nieuw huis met alle nieuwe meubels, en een plek waar jij dan mag gaan liggen maar daar komt niks van, want je wordt eigenlijk de hele tijd afgeleid door de nieuwe mensen. Als je moe bent mag je op schoot, zelfs het eten krijg je uit de hand. Als je de boel wat wilt verkennen lopen ze de hele tijd achter je aan en roepen ‘goed zo’ of ‘nee’. Hier snap je natuurlijk nog niets van.

En dan opeens zetten ze je in je mand of in een bench, doen ze alle lichten uit en verdwijnen net zo snel weer uit je leven als ze erin gekomen zijn. En jij, je weet niet wat je overkomt. Je begint te piepen want je was immers gewend dat je moeder dan snel naar je toekwam. Als dat niet werkt ga je janken en krabben aan de deur van de bench of aan de kamerdeur als je mag loslopen. Je raakt langzaam in paniek, je broertjes en je zusjes ben je ook al kwijt. Al met al voel je je diep ellendig.

Stel jezelf eens voor als een eigenaar die niet naar alle regeltjes luistert, die kan bedenken dat een puppy nog veel moet leren en dat, wanneer je hem eerst vertrouwen geeft, je daarna veel meer kan bereiken. Stel jezelf eens voor als iemand die niet gelooft dat wanneer je je pup de eerste nachten wel mee naar de slaapkamer neemt hij daar nooit meer wegkomt.

Stel je eens voor dat wanneer je luistert naar zijn gehuil en gejank dat dat helemaal niet hoeft te betekenen dat hij nu zijn verdere leven alleen maar hoeft te kikken om ervoor te zorgen dat jij naar hem toe gaat, maar dat hij jou gaat zien als iemand op wie hij kan bouwen en vertrouwen. Stel je eens voor dat daar veel meer speelruimte in is.

Het is volkomen logisch dat puppy’s heel veel moeite hebben met het alleen blijven. Of dit nu ‘s nachts is of overdag dat maakt eigenlijk helemaal niet zoveel uit. Maar laten we ook dat eens omdraaien. Eigenlijk hoef je een puppy niet te leren om alleen te zijn. Dat kun je zomaar doen door weg te gaan. En dan is hij alleen. Klaar.

Uiteraard maken we ons dan zorgen om wat hij doet als hij alleen is. Als hij niets vervelends doet, kan hij het, en als hij wel iets vervelends doet kan hij het niet zeggen ze en dat is natuurlijk onzin. Alleen is alleen. Om er nu voor te zorgen dat de puppy zich ook prettig voelt als hij alleen gelaten wordt, is het belangrijk dat we hem leren om alleen te zijn of eigenlijk veel beter nog: dat we hem leren dat we altijd terugkomen. Dat vertrouwen dat we terugkomen moet hij gaan krijgen. En dat moet vanaf de eerste dag en dus ook de eerste nacht.

De eerste nachten

De puppy heeft gewoon tijd nodig om te wennen aan het nieuwe gezin en aan de omgeving waarin hij terecht is gekomen. Het is heel normaal dat hij daarbij jouw steun nodig heeft. En soms is het daarvoor genoeg om er alleen maar te zijn.

Daarom is het advies om de puppy de eerste nachten gewoon mee te nemen naar de slaapkamer of om zelf in de buurt van de puppy’s plek te gaan slapen. En ondertussen krijgt hij de tijd om te wennen aan zijn nieuwe plek, waar dan ook, terwijl jij hem ook aan het leren bent om daar overdag alleen te zijn.

En dat kan alleen in hele kleine stapjes. Stapjes van een paar seconden. Geef de puppy iets erg lekkers en als hij daar fanatiek op bezig is, loop dan even de kamer uit. Voor hem betekent dat nu nog dat je weg bent. En kom dan binnen een paar seconden weer terug. Hij zal gemerkt hebben dat je weg was maar kon zich gelukkig richten op de kluif en je bent snel weer terug. Herhaal dit een paar keer.

Doe dit ook als hij lekker op zijn plek ligt te slapen. Ga eventjes weg en kom weer terug. Dit kun je wel 20 keer op een dag oefenen en breidt dan heel langzaam het aantal seconden uit tot een paar minuten en meer. Dit mag best een aantal dagen duren.
Je snapt natuurlijk wel dat een paar minuten nog niet betekent dat hij het een hele nacht gaat volhouden. Daarvoor moet de puppy het onderscheid leren tussen uit zicht maar in huis en echt even het huis uit. Ook dit leren ze door ervaring.

Enerzijds gewoon omdat het gebeurt en hij het gaat herkennen en anderzijds door jouw training. Want je kunt in je trainingsopbouw ook even weg. En als de puppy dat onderscheid kent en je kunt al wat langer weg en hij is gewend aan zijn eigen plek, dan kun je hem ook ’s nachts alleen laten. In heel veel gevallen tenminste. Soms niet. Soms is dit te snel gegaan en dan doe je een stapje terug in je opbouw.

In de slaapkamer

Er zijn overigens ook mensen waarbij de puppy gewoon mee mag naar de slaapkamer en dat dat eigenlijk altijd mag. En ook dat is prima. Hierin heb je je eigen regels en voorkeuren en dat is prima. Zolang je maar rekening houdt met de puppy die het wel allemaal mag leren.

Het gebruik van een bench

Het gebruik van een bench

Een bench is een fantastisch hulpmiddel bij de opvoeding van je hond. Het moet en kan zoiets worden als zijn plek, zijn veilige haven, zijn plaats om zich even terug te trekken. En soms kan het ook de plek zijn waarvan jij vindt dat het goed is als hij daar even blijft.

De bench als hulpmiddel bij opvoeding

Een bench is een fantastisch hulpmiddel bij de opvoeding van je hond. Het moet en kan zoiets worden als zijn plek, zijn veilige haven, zijn plaats om zich even terug te trekken. En soms kan het ook de plek zijn waarvan jij vindt dat het goed is als hij daar even blijft. Als je even boodschappen gaat doen of zo. Er zijn veel verschillende meningen over de bench als hij wordt ingezet als de hond gedurende langere tijd alleen moet blijven. Het is gemakkelijk want hij kan niets slopen maar het is ook zielig want hij kan zich niet vrij bewegen.

Het frappante is dat het allebei waar kan zijn. Maar zoals wij zo vaak invullen hoe het voor een hond zal voelen, zullen we dat nu eens bij de hond laten. Het is zielig als hij zich vrij wil bewegen en het is prima als hij zich daar heel veilig voelt. Je zult wel wat moeten doen om te onderzoeken wat voor jouw hond geldt.

In mijn vorige blog heb ik gesproken over het leren om alleen te zijn. Dat dat eigenlijk voornamelijk is bedoeld om de hond te leren dat hij erop kan vertrouwen dat je weer terugkomt als hij alleen is. En als hij alleen is voelt hij minder stress en heeft dan minder de neiging om te slopen. Want slopen leidt af en is daardoor stress verlagend of in ieder geval stress afleidend.

De bench als fijne plek

Eigenlijk is dit een verantwoordelijkheid en een mogelijkheid voor de fokker. Als de puppy’s de werpkist uitgaan en de wereld hierbuiten gaan ontdekken, is het een heel mooie gelegenheid voor de fokker om een bench neer te zetten. Al heel snel zullen de puppy’s die wel de plaats waar de werpkist stond of nog staat, maar dan open, de bench gaan gebruiken om te gaan slapen. Lekker vertrouwd en tegen elkaar aan.

Als dan de nieuwe eigenaar een bench heeft zal het geen enkele moeite kosten om de pup daarin te doen. En daarmee begin je door de puppy niet altijd op schoot te nemen als hij even gaat slapen, en puppy’s slapen veel, maar hem in de bench te leggen. Lekker met het deurtje open. Als dat weer gewoon is voor de puppy zal je merken dat hij zelf die bench gaat opzoeken. Dit kan je ook doen als de fokker geen bench had staan. Gewoon lekker in zijn bench leggen als hij moe is.

Daarna ga je de puppy ook af en toe iets lekkers geven in de bench. Ik heb zelf mijn honden altijd eten geven in de bench. Er zijn van die bakjes die je kan ophangen. Tijdens etenstijd als ik de bakken vulden zaten de verschillende honden dan al in hun eigen bench voordat ik klaar was met vullen.

Naar de bench sturen

Dit kan eigenlijk een heel leuke oefening zijn die heel snel werkt. Hiervoor moet ik wel even de achtergrond van de methode van training die ik gebruik uitleggen. Als ik een hond bijvoorbeeld wil leren om te gaan zitten als ik dat aan hem vraag, kan dat op verschillende manieren. Een van de manieren is om de hond te sturen. Ik hou een snoepje voor zijn neus, breng dat langzaam omhoog en iets naar achteren en hoop dan dat de hond door zijn achterpoten zakt.

We moeten ons wel goed realiseren dat de hond hierbij niets anders hoeft te doen dan het snoepje volgen. En dat is wat we hem leren: het snoepje volgen en dit principe gebruiken we ook bij andere oefeningen. Een andere manier is eigenlijk veel leuker. Nu houden we, als de pup staat, het snoepje ongeveer 10 tot 20 cm boven zijn neus stil. Heel stil houden is belangrijk. De puppy wil het snoepje en kan gaan springen. Hij krijgt het niet.

Na een paar keer springen zal hij doorkrijgen dat dit niet de manier is om het snoepje ook daadwerkelijk te krijgen. Hij zal iets anders moeten verzinnen. Hij kan dan gaan blaffen of wat dan ook maar hij kan ook gaan zitten. Als hij dat doet krijgt hij natuurlijk wel direct zijn snoepje. Ik noem dit de puzzelmanier. Heel iets anders dan de “stuurmanier”  waarbij je je hand wel beweegt. Nu houd je je hand stil. Nu leert de pup dat als daar het snoepje gehouden wordt hij moet gaan zitten om het te krijgen.

Dit gaan we ook doen bij de bench. We houden onze hand met het snoepje in de bench. Nu kan het praktisch gezien vrij lastig zijn om onze arm zover in de bench te steken dat de puppy er ook helemaal in moet om bij onze hand te komen. Het kan dus zijn dat zijn achterpootjes nog buiten de bench staan. Eigenlijk is dit heel mooi. Want hij krijgt zijn snoepje gewoon niet als hij nog met zijn achterpootjes buiten de bench staat.

Een voorwaarde is wel weer dat jij je hand weer stil houdt. Als je hem gaat bewegen, ga je de puppy weer sturen en ga je over op een andere trainingsmethode. Hij zal weer zoeken naar wat hij moet doen en jij geeft het snoepje pas als hij helemaal in de bench is. Nu is dit wat lastiger dan het zitten want hij moet ook nog uitzoeken wat nu datgene was wat hij deed om dat snoepje te krijgen.

Wij weten wel dat dat is voor het uiteindelijk in de bench stappen maar weet hij dat al? Het kan ook zijn dat hij denkt dat dat was omdat hij een lik gaf of nog wat anders wat hij tegelijkertijd of net ervoor of erna deed. Jij moet hem dus de tijd geven dit gedrag wat het snoepje opleverde uit te filteren. En dat is veel gemakkelijker als jij je hand stil houdt. Als hij dit helemaal doorheeft ga je langzaam je hand steeds minder ver in de bench stoppen. Kijk nu goed naar je puppy.

Wanneer je té snel té ver gaat, kan het zijn dat het verschil in positie van je hand te groot is voor hem om de link te leggen. Dat geeft overigens niks, als jij dan een stapje terug gaat. Uiteindelijk ben je zover dat je je hand net buiten de bench kan houden en hij er toch in gaat. En echt: dit kan binnen een half uurtje gelukt zijn.

Commando toevoegen

Honden letten heel erg op onze bewegingen en houdingen. Nog veel meer dan op wat we zeggen. Het is dus handig om een handbeweging toe te voegen en daar dan een stemcommando aan te koppelen. Als je je hand naar de plek brengt waar je bent tijdens de training maak dan met je arm een stuurbeweging naar die plek.

De hond zal dit heel snel gaan herkennen. Als je dan net voor die handbeweging het stemcommando geeft koppelt hij dat razendsnel. Dat stemcommando mag je helemaal zelf verzinnen. Naar je bench, of op je plaats of lekker slapen of wat dan ook. Als je het maar wel uniek houdt en niet ook voor andere dingen gaat gebruiken.

Uitbreiden

Als het stemcommando en het handgebaar eenmaal bekend zijn kun je heel snel nog wat meer afstand gaan nemen. Als je de stuurbeweging maar maakt en je je realiseert dat als het niet goed gaat jij waarschijnlijk te snel te ver bent gegaan. En dat kun jij ook weer heel snel oplossen. Stapje terug. En als je geen bench hebt kun je dit ook op precies dezelfde manier doen met zijn mand, zijn kussen of deken.

Langer in de bench blijven

En om hem wat langer in de bench te houden geeft je hem gewoon weer iets lekkers waar hij wat langer mee bezig is. Deurtje dicht en de alleen-blijf oefening doen. Met heel veel terugkomen want daar ging het uiteindelijk om.

Nooit voor straf naar zijn bench

Je moet ervoor uitkijken maar “nooit voor straf” is wel wat ongenuanceerd. Ik heb mijn kinderen ook wel naar hun kamer gestuurd als ze in de huiskamer onuitstaanbaar waren. En zeker toen ze jonger waren was dit een prima manier om ze even uit de situatie te halen. De omgeving is even anders, de prikkels zijn anders en sommige dingen kunnen ze gewoon even niet meer doen.

Dat kan ook bij honden heel goed werken. Zeker bij puppy’s die soms echt over onze maar zeker ook hun eigen grenzen heen gaan. Ze worden dat te druk en hun zelfcontrole is nog niet genoeg ontwikkeld om het zelfstandig te stoppen. Dan is een bench een heel goede manier om even die drukte een hall toe te roepen. Ik gebruik het veel met puppy’s die te wild spelen en daarbij ons soms te hard bijten. En als je hier iets aan wilt doen worden ze alleen maar wilder.

Even laten afkoelen als je ziet dat het gewone spelen overgaat in te wild en te druk spelen is een heel goede optie. Probeer het wel steeds af te breken op het moment dat de ene vorm van spelen overgaat in de andere. Dan is de kans groter dat de puppy de link gaat leggen met zijn zijn drukte. Dat betekent goed kijken dus en letten op kleine gedragsveranderingen. Maar dat moet je met alles bij de puppy, gewoon om het goed te leren kennen. En dat is een geweldig leuk proces.

 

Je pup leren los te lopen

Je pup leren los te lopen

Het is voor veel kersverse eigenaren van een puppy altijd een enorm enge situatie om de puppy voor de eerste keer los te laten. Je hebt tenslotte de verantwoordelijkheid op je genomen en je kent de puppy nog nauwelijks dus er kunnen allerlei beren op de weg uit het niets ontstaan.

Ik liep, zoals iedere dag een aantal keer, met mijn hondje te wandelen. Het was prachtig weer en ik zag verschillende andere mensen met hun honden. Nu loop ik altijd tussen weilanden door met verschillende paden. Honden kunnen door de begroeiing vaak niet zien of er op een ander pad wat aankomt. Wij kunnen dat wel als we rechtop lopen, wij kijken over de struiken heen.

Een mevrouw liep met haar hond en kwam in de buurt van zo’n ander pad. Ze zag dat daar ook iemand liep met honden. Ze riep haar hond die op dat moment nog onmogelijk kon zien wat daar was. De hond was op dat moment ook helemaal niet bezig met iets wat daar vandaan zou kunnen komen. Hij was de grasrand langs het pad uitgebreid grondig aan het inspecteren. Het mooie was dat hij eerst opkeek toen zijn eigenaresse riep, vervolgens om zich heen keek en toen alsof het uit het niets kwam liep hij naar de andere honden om de hoek, zijn eigenaressen rennend en boos roepend achter zich aan.

Op dat moment kan ik me dan afvragen wat er in dat bolletje van die hond gebeurt en hoe dit ontstaan is. Ik denk niet dat hij ze rook, ik weet dat hij ze niet zag, misschien dat hij ze hoorde maar ik geloof dat ook niet omdat hij zo grondig met zijn neus bezig was in de grasrand. Ik heb heel sterk het vermoeden dat zijn eigenaresse de prikkel was die zijn interessegebied drastisch veranderde: zij riep hem en dat maakte dingen bij hem los. Misschien wel de wetenschap dat als hij geroepen wordt er hoogstwaarschijnlijk elders hele andere interessante dingen gaande zijn.

De eerste keer los laten is best eng

Het is voor veel kersverse eigenaren van een puppy altijd een enorm enge situatie om de puppy voor de eerste keer los te laten. Je hebt tenslotte de verantwoordelijkheid op je genomen en je kent de puppy nog nauwelijks dus er kunnen allerlei beren op de weg uit het niets ontstaan. Hij kan weglopen, hij kan de weg oversteken (ook een bospad met niets ontziende mountainbikers), hij kan aangevallen worden door een andere hond of in blinde paniek vluchten voor wat dan ook (op dat moment kun je de hele wereld denken), hij kan in de sloot vallen met andere woorden: het is doodeng.

Zo vroeg mogelijk los laten

Toch is het wél verstandig om je puppy zo snel mogelijk los te laten. Hoe meer de pup gaat leren wat en wennen aan wat hij allemaal in zijn omgeving tegen kan komen hoe interessanter het wordt om te onderzoeken. Hij wil daar dus heen. Hij wordt echter beperkt omdat jij je puppy aan de lijn houdt en heus niet overal heen zal gaan. Omdat hij zijn interesse op allerlei verschillende manier aan je kenbaar zal maken zal bij jou de overtuiging dat hij weg is, op het moment dat je hem loslaat, alleen maar groeien. Het zal dus steeds moeilijker worden.

Veiligheid van de omgeving

Uiteraard zul je voor de veiligheid moeten zorgen. Jij moet dat doen. Het leuke is dat nu nog heel gemakkelijk kan. De pup zijn interesse is wel groot, maar hij heeft enorm de behoefte om het allemaal rustig op zich in te laten werken. Iedereen kent het wel, dat puppy dat in het begin om de haverklap gaat zitten en alleen maar om zich heen gaat kijken. Je moet dan alle mogelijke moeite doen om hem weer mee te krijgen. Dat heeft hij ook als hij nu los van de lijn mag. En het gebied kan en mag heel beperkt zijn. Hij heeft nu nog voldoende dingen in zijn directe omgeving om te onderzoeken.

Ook nu gaan we het weer omdraaien. Je zult als lezer gaan merken dat ik dit graag doe: de boel af en toe eens helemaal omdraaien. Als de omgeving veilig is hoeven we niet meer bang te zijn om de puppy los te laten. We zijn echter bang dat hij niet meer naar ons toe komt. En daar heb je nu alle gelegenheid voor om dit te gaan trainen. En dan gaan we als mensen vaak de mist in. We gaan hem roepen en weer en weer en nog een keer totdat de puppy het zat is en niet meer komt. En dan denken wij direct van: “zie je wel hij komt niet meer”. En dat terwijl we hem dat zelf aanleren. Hij komt en weer en weer en is het gewoon op een bepaald moment zat en wil even doorsnuffelen. Laat hem dan. Het is toch veilig.

Aanleren dat jij interessant bent

Uiteraard moet je je puppy aanleren dat jij interessant bent. Dat kun je doen door als hij los is naar hem toe te lopen met iets lekkers. Je zegt helemaal niets. Stel dat je puppy op dat moment aan het snuffelen is. Je brengt zelf je hand met het snoepje naar zijn neus. Het snoepje moet wel interessant genoeg zijn. Er is een grote kans dat hij nu ophoudt met snuffelen en het snoepje aanpakt. Op dat moment zeg je nog steeds niets. Je geeft het snoepje en loopt weer weg. De puppy kan denken dat dat lekker is en gewoon weer overgaan tot de orde van de dag: het verder snuffelen.

Het mooie is echter dat hij oppikt dat als jij eraan komt hij iets lekkers krijgt en gewoon mag doorgaan met datgene waar hij mee bezig was. Je gaat dit daarna nog een paar keer doen. Hoogstwaarschijnlijk zal je na een aantal keer niet meer naar zijn neusje hoeven over te buigen. Hij weet dat je eraan komt en zal al opkijken. Op dat moment kiest hij echt voor jou in plaats van zijn snuffelplek. Nu loop je niet verder maar zak je door je knieën en steek je je hand met het snoepje naar hem uit. Dit doe je ook een paar keer.

Wel ga je nu ook opletten op welke afstand je van hem bent als hij opkijkt en stopt met snuffelen. Als je dat weet ga je een keer stilstaan vlak voor dat punt. Nu roep je zijn naam en als hij kijkt zak je weer door je knieën en steekt je hand uit. Je hebt hem nu geroepen en gevraagd bij je te komen. Je kan nu ook het stemcommando voor het komen toevoegen vlak voor je door je knieën zakt. Belangrijk daarna is dat je hem weer gewoon zijn gang laat gaan. Jij bent een toevoeging en niet het einde van zijn pret met het ontdekken van de wereld.

Valkuilen bij het aanleren los te leren lopen

Als de puppy eenmaal weet dat het hem iets extra’s oplevert door bij jou te komen maken wij als mensen vaak weer een aantal denkfouten. We hebben nu wat meer vertrouwen en gaan hem wat langer loslaten. Ook al tijdens wandelingen in het bos of zo. We vinden het nog wel spannend maar gaan de uitdaging aan. Als de puppy lekker aan het struinen is en we zien weinig of geen gevaar laten we hem zijn gang gaan.

Pas als er iets is dat ons verontrust gaan we als een gek de puppy roepen. Dat kunnen andere honden zijn, groepjes fietsers, andere mensen enzovoorts. In het begin zal hij komen maar hij zal ook snel de link leggen dat als hij geroepen wordt er ergens in de buurt iets interessants plaatsvindt. Later zal hij er dan misschien voor kiezen om als je roept eerst om zich heen te kijken en vervolgens juist daarheen te gaan.

Wat wij dus beter kunnen doen is het komen veel oefenen als er weinig afleiding is. En steeds zijn we alleen de toevoeging en niet het einde van de pret. Natuurlijk zijn er momenten dat je hem ook bij afleiidng bij je wilt kunnen roepen. Dat kan ook als het maar veel minder is dan de oefening zonder afleiding. Hij zal dan niet zo snel de link leggen tussen het roepen en er is ergens anders wat leukers en gemakkelijker bij je komen. Dan kun je hem even aanlijnen en later wel weer los laten.

Scottie

Scottie

Dit is het verhaal van Scottie, een hele lieve Ierse Terriër van ruim 8 jaar. Scottie is een reu. En, gelukkig voor hem, nog het bezit van beide testikels. Het viel zijn baasje op dat hij urine in huis druppelde en om die reden belde ze ons op.

We adviseerden een afspraak te maken en dan gelijk urine mee te nemen. In de spreekkamer bleek bij navraag dat Scottie normaal plasgedrag vertoonde, maar dat er sprake was van in huis druppelen. Daarnaast verloor hij bloed uit zijn penis, onafhankelijk van het plassen. Het bloedverlies bleek ook uit het urineonderzoek.

Bloed in de urine kan passen bij een blaasontsteking, maar ook bij afwijkingen in de nieren. Er is echter 1 belangrijke structuur bij niet gecastreerde reuen die zeker ook als oorzaak meegenomen dient te worden: de prostaat. Zeker wanneer het bloedverlies onafhankelijk van het plassen plaatsvindt. Net als bij mannen komt een goedaardige prostaatvergroting bij reuen veelvuldig voor. Het zijn in principe ongecompliceerde vergrotingen die goed te behandelen zijn.

Om wat meer informatie te krijgen over de prostaat werd een rectaal onderzoek uitgevoerd. Niet het favoriete onderdeel van Scottie (en de dierenarts), maar wel een onderzoek die in dit kader noodzakelijk was. De prostaat was fors en gevoelig.

Dat maakt een prostaatvergroting waarschijnlijk. Het is dan verleidelijk om medicatie te starten, maar wij willen graag weten waarom we iets doen.
Een prostaatvergroting is dan wel waarschijnlijk, maar er zijn meer afwijkingen van de prostaat mogelijk. Tumoren en de aanwezigheid van cysten bijvoorbeeld.

Om die reden adviseerden we de eigenaar om een echo van de buik te laten maken. Een bijkomend voordeel is dat tijdens echo ook andere organen, zoals blaas en nieren kunnen worden beoordeeld. Gelukkig stemde het baasje van Scottie in en werd de echo de volgende dag bij ons op de kliniek uitgevoerd.

Goed nieuws voor Scottie. Zowel blaas als nieren leken niet afwijkend. En de prostaat? Die was egaal vergroot en het beeld paste bij een goedaardige prostaatvergroting. Eigenlijk zou de diagnose nog bevestigd moeten worden met biopten, maar met dit beeld vonden we het starten van de medicatie verantwoord.

Echo’s worden altijd gemaakt volgens een vast protocol. Zo ook een buikecho. Er wordt niet alleen gekeken naar de bewuste structuur, maar een buik wordt zorgvuldig ‘ gescand’ op andere afwijkingen.

Op het moment dat het baasje van Scottie opgelucht ademhaalde, moesten we helaas de feestvreugde temperen. Er was een dikte op de milt zichtbaar.  Gezien de omvang waarschijnlijk een tumor. Tumoren op de milt zijn berucht omdat ze sterk doorbloed zijn en heel bros. Ze kunnen gemakkelijk scheuren, waardoor het dier kan doodbloeden.

Scottie kwam voor zijn prostaat, maar zijn milt werd het belangrijkste probleem. Wat begon met urine druppelen in huis eindigde in het advies de milt te verwijderen. En dan verdient het baasje van Scottie toch een groot compliment. Het betekende namelijk een enorme omschakeling. Er werd toestemming gegeven om de milt te verwijderen. En dat is ook precies wat we toen gedaan hebben.

Een hond kan prima zonder milt, maar het is best een zware ingreep. Los van de bloedrijke tumor is de milt zelf ook rijkelijk van bloed voorzien. Tientallen grote en kleinere bloedvaten monden erin uit, die allemaal goed dienen te worden afgebonden. De milt werd succesvol verwijderd.
Het bleek maar goed dat de milt eruit werd gehaald, want de tumor bleek al gescheurd en er sijpelde al bloed uit.

scottie 3De milt van Scottie, de milttumor is duidelijk te zien

Scottie onderging het allemaal lijdzaam en hij herstelde voorspoedig van de ingreep. Ook zijn prostaat werd kleiner na het voltooien van de medicatie. Hij is weer blij en druppelt niet meer in huis.

Moraal van dit verhaal? Onderzoek doen loont! Weten waarom je iets doet of waarom je iets geeft, levert betere behandelingen en adviezen op. Bovendien biedt het een grotere kans op het gezond houden van dieren omdat je in een eerder stadium aandoeningen kunt vaststellen. Dieren praten immers niet. Dus als gewacht wordt tot een dier laat zien dat hij ziek is, dan is er vaak al echt wat aan de hand.

Gelukkig had Scottie een baasje die alert en gemotiveerd was, waardoor Scottie nog een paar mooie jaren te wachten staat.

DierenDokters Ede

Boy houdt van gras

Boy houdt van gras

Maandagavond om 23.35 gaat de telefoon. De eigenaar van Boy, een grote Zwitserse Sennenhond van ruim 1 jaar, belt. Boy is al een paar dagen niet lekker maar is nu erg onrustig, wil niet gaan liggen, braakt af en toe wat en wil de hele tijd gras eten. Boy heeft altijd al van gras gehouden maar nu is het obsessief en met voorkeur voor het langere helmgras in de tuin. Bij verder uitvragen blijkt ook de buik van Boy wat te zijn opgezet.

PvdM DDKalmoesplein 2017 1Bij dit soort symptomen gaan alle alarmbellen af. Boy moet zo snel mogelijk komen want waarschijnlijk is er sprake van een maagovervulling (maagdilatatie) of een maagkanteling (maagtorsie) en dat kan fataal aflopen.

Bij aankomst op de praktijk oogde Boy erg ongemakkelijk, hij had veel pijn. Zijn buik (maag) was opgezet. Ter voorkoming van shockverschijnselen hebben we meteen een infuus gezet in beide voorpoten en zijn we begonnen met het toedienen van veel vocht en pijnstilling. We hebben verscheidene pogingen gedaan om met een slang via de slokdarm de maag leeg te maken en te spoelen. Helaas zonder resultaat, integendeel, de maag raakte juist steeds meer gevuld.

In overleg met de eigenaar is besloten om de maag operatief leeg te gaan maken. Boy werd onder narcose gebracht en wij zijn begonnen aan onze nachtelijke avontuur. In de maag zat een hoop gas en meerdere grote bollen gras. Het gras was zodanig in elkaar geweven dat Boy dit er zelf nooit had uitgekregen en dit is waarschijnlijk de oorzaak van de overvulling geweest. We hebben de maag leeggehaald. Er was geen sprake van een draaiing en alles zag er verder prima uit.

Inmiddels is Boy weer helemaal de oude maar zijn oude hobby gras eten heeft hij nog steeds niet afgeleerd, helaas. Samen met zijn eigen dierenarts gaan ze nu kijken of ze de oorzaak van het gras eten kunnen vinden zodat dit in de toekomst voorkomen kan worden.

Zo ziet u maar dat zoiets onschuldigs als gras eten grote gevolgen kan hebben.

DierenDokters Kalmoesplein

Gras Eten

De reden waarom honden gras eten kan zeer uiteenlopend zijn. Het eten van gras is op zichzelf niet schadelijk maar met name lange grassprieten kunnen problemen geven doordat deze in de darmen blijven hangen of door het vormen van grasballen.

Sommige honden plukken alleen wat aan het gras zonder het op te eten. Dit is vaak speelsheid. U kunt het beste de hond wat afleiden om te voorkomen dat het een probleem wordt.

Indien uw hond regelmatig gras eet zonder daarna te braken kan dat uiteenlopende oorzaken hebben. Er bestaan verschillende theorieën over: Ze zouden wat tekort komen of hun maag willen vullen. Indien er verder geen klachten zijn, probeer het patroon dan te doorbreken door eten te geven net voor het wandelen, wat groente aan het dieet toe te voegen of de hond wat af te leiden bij een grasveld.

Als het gras eten gevolgd wordt door braken en het is een eenmalige actie dan hoeft u geen actie te ondernemen.

Sommige honden eten gras omdat ze misselijk zijn of buikpijn hebben. Eet uw hond veel of regelmatig gras (al dan niet gevolgd door braken) en vertoont deze ook andere klachten zoals een borrelende buik, veel boeren, winderigheid of diarree dan is het verstandig dit eens te bespreken met uw dierenarts om op zoek te gaan naar de oorzaak.

Voerbaknijd bij de hond

Voerbaknijd bij de hond

Laatst zag ik weer een oude door mij opgenomen aflevering van de hondenfluisteraar. Het ging dit keer om een zwitserse Sennenhond met voerbaknijd. Ik heb opnieuw met gekrulde tenen naar het programma gekeken.

De hond was in alle opzichten geweldig behalve bij de voerbak. Hier vertoonde hij agressie naar de eigenaar. Volgens de hondenfluisteraar een dominantieprobleem met te weinig respect naar de eigenaar.

Als je echter goed kijkt zie je dat de hond in deze situatie alleen maar bang is. En dat tijdens het eten! Eigenlijk iets wat heel prettig zou moeten zijn. En het frappante is dat voerbaknijd bijna nooit aangeboren is maar in bijna alle gevallen aangeleerd. Door de eigenaar zelf!

Hoe gaat dat in zijn werk?

Ik snap het wel maar, stel je eens een puppy voor. Soms moeten ze al bijna vechten voor een tepel. Die zitten redelijk dicht bij elkaar en hoe meer de tepel naar achter hoe makkelijker de melk af te tappen is. De moeite waard dus om je best voor te doen.

Na een tijdje komt de fokker met wat vaster voer. In het begin is het wennen en moeten de puppy’s leren hoe ze dit naar binnen krijgen. En vanaf dan komt er een belangrijk moment. Geeft de fokker de puppy’s te eten in een grote bak of krijgt iedere puppy zijn eigen bak. En is er genoeg, teveel of juist afgemeten wat soms te weinig is? Dit zijn factoren die meebepalen hoe de puppy’s later kunnen gaan eten en hoeveel stress eten kan opleveren.

Schrokken kan ontstaan om maar zo snel mogelijk zoveel mogelijk te krijgen. Vechten kan ontstaan als je weggeduwd door je broertjes en zusjes en je zo het risico loopt dat er niets voor je overblijft. Het advies aan fokkers is dan ook om alle puppy’s afzonderlijk hun eten te geven.

Dan gaat de puppy naar de nieuwe eigenaar. Eigenlijk alle mogelijkheid voor die puppy’s om de stress die ze misschien gehad hadden in het nest achter zich te laten. Maar dan komt advies van veel hondenkenners roet in het eten gooien. ‘ Kijk eens of je zijn bak kunt afpakken’. En als nieuwe eigenaar die alle adviezen opvolgt ga je het proberen.

Frappant is dat de meeste puppy’s de eerste keer helemaal niet reageren en verbaasd opkijken. Daarom (WAAROM????) probeert de eigenaar het nog een keer en nog een keer. Soms net zo lang als nodig is om de puppy wel te reageren. En dat moet hem dan met stevige hand worden afgeleerd!?

Wat is de reden?

Waarom willen we eigenlijk dat eten van de puppy af kunnen pakken? Dat is om ervoor te zorgen dat als er iemand in de buurt komt de pup gewoon rustig door eet. En is er nu echt iemand die denkt dat dat gebeurt als hem boven het hoofd hangt dat ieder moment zijn bak afgepakt kan worden en er een gevecht kan ontstaan. Dat gaat per definitie niet.

Laten we nog eens stil staan bij de doelstelling: de pup moet rustig kunnen dooreten als er iemand in de buurt komt. Laten we de nadruk hierbij nu wel eens op rustig leggen. Dan betekent het dat de puppy vertrouwen moet krijgen dat we zijn voer niet willen afpakken. En als we het omdraaien. Laten we hem leren dat afpakken niet afpakken betekent maar er juist iets extra’s bijgedaan wordt.

Stel je jezelf eens voor in een restaurant. Je hebt je eten gekregen en de ober komt het weghalen. De eerste keer zal je verbaasd en misschien wel verbouwereerd opkijken. Hij zet hem terug en doet ditzelfde een paar tellen laten opnieuw. Er is een grote kans dat je na een aantal keer op zult gaan reageren. Net zoals de puppy.

Maar stel je nu eens voor dat de ober je heeft bekeken en zag dat je je vlees heel snel op had gegeten. Waarschijnlijk omdat jet het zo lekker vond. Hij pakt je bord en doet er een stukje vlees bij en geeft hem terug. Ik schat in dat als dit een paar keer gebeurt je vaker naar dat restaurant zult gaan.

Dit kun je ook doen bij je puppy. Vanaf de eerste keer. Je pakt de bak op, hij kijkt verbaasd, je doet er iets lekkers in (lekkerder dan zijn voer), je laat dit ook zien dat je dat doet en je geeft zijn bak terug. In plaats van stress wordt nu het weghalen van de bak een feestje. Hij krijgt vertrouwen dat het weghalen niet hetzelfde is als afpakken maar dat het hem iets oplevert. En dit kan ook met kluiven omdat je wilt dat als hij een keer iets heeft dat je niet wilt dat hij het heeft, je het wel kan afpakken.

Dit had ook gekund bij de Zwitserse Sennenhond. Je zoekt naar het moment waarop je zijn stress ziet verhogen. Hij kijkt opeens naar je, zijn staart gaat omlaag, zijn oren gaan wat omlaag en hij gaat nog meer schransen. Op dat moment moet je al niet verder gaan. Hij geeft aan dat hij het eng begint te vinden, hij communiceert met je. Luister eens een keer!

Je neemt gewoon weer afstand. Daarmee geef je hem niet aan dat hij van je kan winnen maar dat je hem gehoord hebt. Daarna ga je iets pakken wat hij heel lekker vindt. Je roept hem en steekt je hand uit. Als hij het wil mag hij het komen halen. Daarna ga je weer weg en geef je hem de vrije toegang tot zijn etensbak. Als het lekkers wat je hebt lekker genoeg is zul je merken dat na een paar etensbeurten, waarin je de oefening maar een keer per etensbeurt doet, dat hij weet dat je iets lekkers hebt en gemakkelijk komt.

Nu zul je ook op hem in kunnen lopen en hem bijvoorbeeld halverwege de bak het lekkers geven. En dan draai je weer om. Ook zul je merken dat je dichterbij kunt komen. Uiteindelijk kun je het lekkers in de bak leggen. Daarna kun je voordat je het in zijn bak stopt de bak even optillen. En van daaruit kun je doorgaan naar het oppakken van de bak en samen naar het aanrecht lopen, het lekkers erin doen en de bak weer terugzetten.

Er zijn dan zelfs honden die dan opzij stappen als de eigenaar eraan komt en zo de eigenaar alle ruimte geven de bak te pakken om er iets lekkers in te doen. Omdat ze nu wel het vertrouwen is dat zijn eten echt voor hem is.

Trekspelletjes met je pup, laat hem gerust eens winnen!

Trekspelletjes met je pup, laat hem gerust eens winnen!

Een sterk en wijd verspreid misverstand bij het spelen met puppies is dat je ze nooit mag laten winnen. Lees de tips van Peter Beekman hoe je dit gerust wel kunt doen en op welke signalen je bij trekspelletjes op moet letten.

Soms heb je verplichtingen zoals een verjaardag of zoiets. Eigenlijk heb ik daar een enorme hekel aan. Er is geen enkele mogelijkheid om met de jarige enige tijd door te brengen anders dan aanwezig zijn. Als je pech hebt zit je de hele avond te praten met mensen die je niet kent en die je misschien ook wel helemaal niet wilt kennen. Laatst had ik zo’n verjaardag. En ik zat in de buurt van iemand die jaren had gewerkt met politiehonden en honden voor het leger en hij wist van alles te vertellen over hoe het precies zat met de honden die in het huis van de jarige aanwezig waren.

Ik heb inmiddels de leeftijd dat ik er niet meer tegenin ga. Ik luister, ik erger me en probeer het los te laten. Mijn ergernis kan ik tenslotte altijd op papier kwijt. Zo ging het nu over spelen met de hond. Eén van de kinderen speelde met een van de honden en liet de hond het trekspelletje winnen. Alsof er een ramp gebeurde sprong de meneer op en riep tegen het kind dat hij dat nooit meer mocht doen tenzij hij dood wilde. Op deze manier kon de hond alleen maar leren dat hij sterker was en zou vervolgens zijn kans afwachten om het gevecht om het “echie” met het kind aan te gaan.

Toch kon ik de meneer niet helemaal ongelijk geven. Wel als het om de inhoud gaat, niet omdat hij dit nu eenmaal ook zo geleerd heeft van de mensen die hem hebben opgeleid. Inmiddels weten we gelukkig beter. Spel heeft als functie dat het vooral leuk moet zijn, voor iedereen die eraan mee doet. En als het gaat om trekspelletjes is het leuk als beide partijen afwisselend winnen. Dus ook de hond.

Als we kijken naar puppy’s is het zelfs goed als ze af en toe winnen. Het draagt bij aan het opbouwen van hun zelfvertrouwen. En dat is met name voor jonge puppy’s heel belangrijk. Er zijn echter wel een paar zaken waar je rekening mee moet houden. Als je met je puppy een jachthondentraining wilt doen dat is het belangrijk dat puppy’s niet te hard bijten. Dan kun je beter dit soort spelletjes al dan niet doen in overleg met een goede jachthondentrainer.

Voor sommige puppy’s kan het spel op zich wel een strijd zijn. Niet zozeer om de macht maar wel om het voorwerp waarmee gespeeld wordt. Het is dan echter geen spel meer. Het leuke is eraf en het is nu heel serieus geworden. Soms kun je dit herkennen aan het grommen van de pup. Is dit wat hoger en fluctueert het van zacht naar hard grommen dan is het meestal spel. Is het heel laag en monotoon dan is het meestal veel serieuzer van aard. Ik schrijf heel bewust ‘meestal’ omdat er nu eenmaal geen wetmatigheden zijn. Wel is het bij twijfel verstandig dit te laten beoordelen door je puppy-instructeur.

Een andere, zwaar achterhaalde regel is dat je nooit in mag gaan op een speluitnodiging van je puppy. Dus als je puppy naar je toekomt met zijn speeltje zou je hem moeten negeren. Ook dit is onzin. Niets is toch leuker dan uitgenodigd te worden om te spelen. Dat betekent alleen maar dat je puppy je een leuke spelpartner vindt. Je zou gevleid moeten zijn. Je hoeft er ook niet altijd op in te gaan, als je er geen zin in hebt doe je het niet. Zo leert de pup ook dat er momenten zijn waarop hij niet alle aandacht hoeft te krijgen. En uiteraard mag je ook zelf de puppy af en toe uitnodigen. En ook hij mag er op ingaan maar hoeft dit niet altijd. Dat is waar het in samenleven om gaat toch?

Op sommige cursussen wordt het spel nog wel eens gebruikt als middel om een oefening te beëindigen. Op zich kan dit prima maar ook nu kan het zo zijn dat de puppy er geen zin in heeft. Dan moet hij soms toch van de instructeur. Dat is jammer want als het moet is het eigenlijk per definitie geen spel meer maar is het een oefening. De hond heeft hier absoluut zeggenschap in.

Tenslotte moeten we ons realiseren dat honden verschillende speelstijlen kunnen hebben. Ik kom hier in een later artikel nog op terug als het gaat om puppy’s laten spelen met andere honden maar zal er nu ook iets over zeggen als het gaat om zelf spelen met je puppy. Sommige honden houden van fysiek spel. Het wordt dan een beetje een worstelpartij. Andere honden vinden het achter elkaar aan rennen veel leuker, het wordt dan een soort tikkertje.

Kijk naar je eigen puppy wat hij leuk vindt en respecteer dat in het spel met hem. Het moet tenslotte leuk blijven. Als allerlaatste kenmerk van het spel is dat het wederkerig moet zijn. De ene keer wint de een, dan de ander. De ene keer zit de ene achter de andere aan en dan weer andersom. En dat kan ook afwisselend binnen een spelronde zijn met pauzes erin om eventjes bij te komen.

Ik heb de moeder van het jongetje de dag na de verjaardag gebeld met dit verhaal en haar verteld dat haar kind prima speelde met de hond en zij zich nergens zorgen over hoefde te maken. Alle goede elementen van het spel zaten erin. En ze hadden samen plezier. Want daarvoor heb je toch een hond.

Wiepke loopt stram

Wiepke loopt stram

Wiepke is een Friese Stabij van 4 jaar en altijd lekker energiek. Welke Stabij is dat niet, zou u zich afvragen. In juni komt Wiepke met haar bazin op consult. Wiepke gedraagt zich sinds ongeveer een maand een beetje als een oud vrouwtje, ze is slomer, ze is na een half uur wandelen al moe, ze loopt stram en wat stijf. Wiepke liep altijd al heupwiegend en daarom zijn haar heupen getest op HD toen ze een jaar oud was. Door de stramheid zag het er nu nog erger uit.

Met het klinisch en orthopedisch onderzoek valt het op dat ze (inderdaad nog steeds) erg heupwiegend loopt, maar ook haar knieën niet goed buigt. Het strekken van haar heupen doet zeer. De rest van het onderzoek is normaal. We besluiten bloedonderzoek te doen en onder lichte narcose röntgenfoto’s te maken. De klachten lijken erg op artrose van heupen en/of knieën of een probleem in haar lage rug, dus dat willen we gaan diagnosticeren, danwel uitsluiten. Zijn haar heupen de afgelopen jaren soms toch slechter geworden?

Het algemeen bloedonderzoek is keurig, en op de röntgenfoto’s zien we prima heupen, geen artrose in haar knieën en een kleine twijfel of er iets in haar lage rug niet in orde is; deze bevindingen worden bevestigd door de radioloog. We hebben hiermee dus nog geen goede verklaring voor haar sloomheid en stramheid.

In eerste instantie geven we Wiepke pijnstillers/ ontstekingsremmers, lijnrust met een opbouwend bewegingsschema en verwijzen we haar door naar de fysiotherapie. In augustus gaat het ondanks de medicatie en fysiotherapie nog niet veel beter. Voordat we een MRI van haar rug laten maken, besluiten we mede op aanraden van de fysiotherapeut eerst aanvullend bloedonderzoek te doen. Het is een kleine kans dat ze een systemische ziekte heeft, maar we testen haar toch op Lyme, Toxoplasma en een te langzaam werkende schildklier. De schildklier werkt normaal en ze wordt negatief getest voor de ziekte van Lyme.

Een week later worden we gebeld door het laboratorium van de Universiteit Utrecht. De titer van Toxoplasma is namelijk erg hoog; zo hoog hebben ze het eigenlijk zelden gezien. Het is zeer onwaarschijnlijk dat een hond ziek wordt van Toxoplasmose. Als het dan al voorkomt, dan gaat het meestal gepaard met klachten van het zenuwstelsel. Maar in dit geval zou het best wel eens de verklaring van Wiepke’s klachten kunnen zijn.

Ze krijgt antibiotica voorgeschreven en u zult het evenmin geloven als haar bazin of ikzelf: al na vier dagen is er een duidelijke verbetering zichtbaar! Na twee weken komt Wiepke op controle; ze is weer een compleet andere hond. Ze is vrolijk, wil spelen, kan weer lang wandelen, heeft een betere eetlust en loopt soepeler. Vorige week heb ik het bloed gecontroleerd en de ontstekingswaarden zijn normaal; de ontsteking is onder controle. De kuur van vier weken is voorbij en het gaat nog steeds supergoed met Wiepke!

Wat is Toxoplasmose eigenlijk? Wat zijn de ziekteverschijnselen? Hoe kom je er aan? Hoe stel je de diagnose? Hoe kun je het voorkomen? En hoe nu verder met Wiepke, gaat de Toxoplasma wel helemaal uit haar lichaam?

Toxoplasma gondii is een microscopisch kleine parasiet die meestal in verband wordt gebracht met katten. Veel katten zijn drager van Toxoplasma doordat ze besmet worden als ze muizen opeten. Katten scheiden oöcysten uit via de ontlasting. Voor volwassen mensen zijn deze niet schadelijk; voor een ongeboren baby wel. Daarom moeten zwangere vrouwen voorzichtig zijn met het contact met kattendrollen. Zwangere vrouwen wordt aangeraden de kattenbak schoon te maken en te tuinieren met handschoen aan.

toxoplasma

Een andere bron van Toxoplasma is het eten van onverhit en besmet vlees met weefselcysten (bradyzoïeten) van Toxoplasma (meestal varkensvlees of schapenvlees). Het schijnt dat bijna de helft van de wereldbevolking ooit geïnfecteerd is geweest met Toxoplasma, maar totaal geen ziekteverschijnselen heeft. De verschijnselen van Toxoplasma bij volwassenen zijn vaak heel mild: een paar dagen koorts en gezwollen lymfeknopen.
Ook bij honden en katten is het een vrij zeldzame ziekte.

Als honden en katten al ziek worden van Toxoplasma, zien we vaak verschijnselen van het zenuwstelsel zoals hersenvliesontsteking of epilepsie. Omdat honden vaak kattendrollen opeten, zullen heel veel honden ooit geïnfecteerd zijn en een positieve titer antilichamen tegen Toxoplasma in het bloed kunnen hebben. Dit wordt echter niet routinematig getest, dus we weten eigenlijk niet wat “normaal” is. Een zieke of chronisch geïnfecteerde hond is trouwens niet besmettelijk; de parasiet is niet overdraagbaar via hondenpoep.

In de toekomst verwachten we misschien wel meer problemen van Toxoplasma, omdat honden ook steeds vaker onverhit rauw vlees te eten krijgen van hun baasjes. Naast het risico op Salmonella of andere voedselvergiftigingen die schadelijk zijn voor mens en dier, is Toxoplasma wellicht ook een ziekte om serieus rekening mee te houden als een dier rauw vlees eet.

Wiepke had een uitzonderlijk hoge antilichaamtiter, die eigenlijk niet te verklaren was met alleen een dragerschap van Toxoplasma. Wat er bij Wiepke wordt vermoed is dat zij bradyzoïeten (weefselcysten) heeft gehad, en daarom vermoeide en pijnlijke spieren heeft kreeg. Wiepke heeft nog nooit rauw vlees van haar baasje gehad, maar misschien heeft ze wel iets gevonden in de bosjes?

Wiepke is behandeld, 4 weken lang, en het gaat nu gelukkig heel goed. De parasiet kan echter nooit volledig uit haar lichaam verdwijnen, en de ziekte kan altijd weer opflikkeren in tijden van slechte weerstand door een andere ziekte. Laten we duimen dat dat voorlopig niet en het liefst nooit meer gebeurt.

Suzanne Alting - dierenarts DierenDokters Utrecht

Lali komt bij de plastische chirurg

Lali komt bij de plastische chirurg

Lali is een vrolijke Cocker spaniël van 5 jaar. Haar baasjes knuffelen graag met haar, maar de laatste tijd had ze zo’n sterke lucht bij zich dat het niet meer prettig was Lali dichtbij te hebben.

Bij het onderzoek op de praktijk bleek de stank bij haar bek vandaan te komen. Haar tanden en kiezen waren echter schoon en ontstoken tandvlees had ze ook niet.

Net als veel honden heeft Lali een uitgebreide plooi aan beide kanten van haar bek. Deze plooien waren aan beide kanten ontstoken en de oorzaak van de stank. Lali’s baasjes wilden haar graag helpen en wij zijn gestart met eerst een goed onderhoud van deze plooien: schoonhouden en zalven met een vettige verzorgende zalf.

Er zijn verschillende ontsmettende doekjes speciaal voor huidplooien van honden gemaakt, en deze hielpen in eerste instantie prima. De klachten bleven helaas terugkomen en toen de lip verder ontstoken raakte hebben wij antibioticum voorgeschreven. De stank en de ontsteking werden minder, maar na de kuur kwamen de klachten weer terug.

Lipplooidermatitis is de officiële naam van deze aandoening: een ontsteking van de huid in de lipplooi. De huid bij de bek is vaak erg nat door het kwijl, na drinken of na eten. De plooi in de huid blijft daardoor continu nat en gaat ontsteken. Door de ontsteking kan de huid vreselijk gaan stinken. De ontstoken huid is erg pijnlijk voor de hond.

Om een blijvende oplossing te bieden hebben wij een lipplooi-correctie voorgesteld. Het klinkt een beetje raar om de lippen van je hond te laten corrigeren en de baasjes van Lali moesten even aan het idee wennen. Het klinkt bijna alsof je met je hond naar de plastische chirurg gaat.

Tijdens de operatie wordt een deel van de overtollige huid verwijderd zodat de plooi gladgetrokken wordt. De snede wordt langs de liprand gemaakt, waardoor het na de operatie al vrijwel niet te zien is, en al helemaal niet meer na het verwijderen van de hechtingen. Om krabben aan de wond te voorkomen moest Lali wel een kraag. Na de 10 dagen waren beide operatiewonden geheel genezen en kon Lali weer zonder kap.

Lali is nog net zo knap, maar nu zonder ontstoken huid rondom haar bek. Weer lekker knuffelen dus.

DierenDokters Voorburg

Dierenverzekering
Hill's diervoeding
symptoomchecker voor dieren

Mis geen enkel nieuws!

Sluit u aan bij meer dan 35.000 andere dierenliefhebbers en ontvang maandelijks dierentips, nieuws en aanbiedingen via de mail. 


Heeft u een vraag?

Onze teams van dierenartsen en paraveterinairen staan klaar om u van het beste advies te voorzien. Wij helpen u graag!

Bel ons
Mail ons
Online afspraak
0
Shares

Volg ons!

Close

Blijf op de hoogte van nieuws, tips en andere leuke, diergerelateerde onderwerpen!

0
Shares